Białko wiążące Retinol 4 i oporność na insulinę u pacjentów szczupłych, otyłych i chorych na cukrzycę ad 6

Zmiany poziomów RBP4 w surowicy korelowały odwrotnie ze zmianami szybkości usuwania glukozy (Figura 3A). Natomiast zmiany w szybkości usuwania glukozy nie korelowały ze zmianami poziomów insuliny w osoczu na czczo (R = 0,11, P = 0,48) lub glukozy w osoczu na czczo (R = 0,07, P = 0,65) lub glukozy w osoczu uzyskanym po OGTT (R = -0,02, P = 0,92). W analizie post hoc dotyczącej odpowiedzi na trening fizyczny uczestnicy podzielono na tercje według wielkości zmiany wskaźnika usuwania glukozy. Pacjenci z najniższej trzeciej grupy mieli najmniejszą poprawę szybkości usuwania glukozy (średnia zmiana, 0,6 . 0,3 mg na kilogram masy ciała na minutę lub mniej niż 15 procent powyżej wartości wyjściowej) i zostali sklasyfikowani jako mający marginalną odpowiedź na wrażliwość na insulinę ćwiczyć ćwiczenie (Tabela 2 i Rysunek 3B). Pozostałe osoby (górne dwie trzecie) miały większy wzrost średniej szybkości usuwania glukozy, co sugeruje lepszą wrażliwość na insulinę po treningu. Poziomy RBP4 zmniejszyły się w stosunku do poziomu wyjściowego po treningu fizycznym u wszystkich osób w najwyższej trzeciej z wyjątkiem jednego pacjenta, który miał normalny poziom podstawowy RBP4 (Figura 3B). Natomiast poziomy RBP4 w surowicy nie zmieniły się lub nie wzrosły u wszystkich poza jednym osobnikiem w najniższej jednej trzeciej. W środkowej trzeciej, poziomy RBP4 zmniejszyły się u 11 osób, chociaż tylko nieznacznie u niektórych, a wzrosły u 2 osób. Górne dwie trzecie grupowano do analizy metabolicznej (tabela 2). Kondycjonowanie tlenowe, oceniane przez V.O2MAX podczas wysiłku, wzrosło w podobnym stopniu zarówno u osób z marginalną wrażliwością na insulinę (najniższa trzecia), jak i u osób z lepszą wrażliwością na insulinę (dwie trzecie górnej, dane nieukazane). U osób z marginalną lub zwiększoną wrażliwością na insulinę, trening wysiłkowy wiązał się ze zmniejszeniem wskaźnika masy ciała, odsetkiem tkanki tłuszczowej, stosunkiem talii do bioder i poziomem insuliny na czczo oraz wzrostem poziomu cholesterolu HDL (Tabela 2). Jednak tylko pacjenci z poprawioną wrażliwością na insulinę wykazywali znaczną poprawę poziomów glukozy na czczo i poziomów glukozy podczas OGTT (Tabela 2).
Trening ćwiczeń zwiększył poziom adiponektyny w osoczu i obniżył poziom białka C-reaktywnego w tym samym stopniu niezależnie od tego, czy poprawiła się wrażliwość na insulinę (Tabela 2). Trening ćwiczeń nie wiązał się ze zmianami poziomu leptyny lub interleukiny-6. Dlatego zmiana poziomu RBP4 w odpowiedzi na trening wysiłkowy u danego pacjenta przewidywała stopień poprawy wrażliwości na insulinę o większej swoistości niż odpowiedzi innych adipokin lub markerów stanu zapalnego, które zmieniają się w otyłości, cukrzycy typu 2 lub obie.
Surowica RBP4 i ryzyko genetyczne cukrzycy typu 2
Rysunek 4. Rysunek 4. Poziomy surowicy RBP4, czynniki ryzyka dla cukrzycy typu 2 i choroby sercowo-naczyniowej oraz białko GLUT4 adypocytów u pacjentów nieobszarnych, normoglikemicznych z rodzinną historią cukrzycy typu 2 w grupie 3. Panel A pokazuje odwrotną korelację surowicy Poziomy RBP4 (log [skala-base-10] oś x) z wrażliwością na insulinę podczas badań klamrami euglikemiczno-hiperinsulinowymi (szybkość usuwania glukozy, liniowa oś y). Współczynnik korelacji Spearmana R = -0,59 (95-procentowy przedział ufności, -0,80 do -0,23), P = 0,002
[hasła pokrewne: jąkanie wczesnodziecięce, siłownie plenerowe, jak namówić alkoholika na leczenie ]
[przypisy: mekong nowy sącz, twp wyszków, hibitan ]