Diagnostyka molekularna chłoniaka Burkitta czesc 4

Spośród 232 pacjentów z rozlanym chłoniakiem z dużych limfocytów B średni wiek w chwili rozpoznania wynosił 61,5 roku (zakres od 9 do 92). Mediana okresu obserwacji wyniosła 2,5 roku (6,8 lat dla osób, które przeżyły). Z powodzeniem przeprowadziliśmy fluorescencyjną hybrydyzację in situ do translokacji c-myc w 87 próbkach rozlanego chłoniaka z dużych limfocytów B; 6 było pozytywnych dla translokacji. Diagnostyka molekularna chłoniaka Burkitta
Tabela 1. Tabela 1. Klasyfikacja przypadków. Zbadaliśmy wzorce ekspresji genów w próbkach biopsyjnych od pacjentów, którzy otrzymali diagnozę chłoniaka Burkitta (54 pacjentów), chłoniaka podobnego do Burkitta (17 pacjentów) lub wysokiego stopnia rozlanego chłoniaka z dużych limfocytów B (9 pacjentów) . Przypadki te zostały na nowo ocenione przez nasz zespół ekspertów hematopatologicznych zgodnie z aktualnymi kryteriami WHO1, które obejmują morfologiczne, immunofenotypowe i cytogenetyczne (obecność lub nieobecność translokacji c-myc). Podczas tego procesu 71 przypadków chłoniaków Burkitta lub Burkitta przeklasyfikowano jako klasyczny chłoniak Burkitta (25 przypadków), nietypowy chłoniak Burkitta (20 przypadków), chłoniak rozlany z dużych komórek B (20 przypadków) lub inny chłoniak wysokogatunkowy. chłoniaki, których nie można sklasyfikować według kryteriów (zwanych nieokreślono inaczej , 6 przypadków) (tabela 1). Odtąd patologiczną diagnozę uznano za standard, z którym porównano wydajność diagnostyki molekularnej opartej na wzorze ekspresji genów. Ponadto zbadano 223 wcześniej scharakteryzowane przypadki rozlanego chłoniaka z dużych komórek B. Przypadki nie wysokiej jakości zostały poddane subklasyfikacji zgodnie ze wzorem ekspresji genów w trzech podgrupach – aktywowanej podobnej do komórki B, zarodkowej-centrum typu B i pierwotnej śródpiersiu – lub zostały uznane za niesklasyfikowane . 15-17
Ryc. 1. Ryc. 1. Molekularny klasyfikator chłoniaka Burkitta. Panel A pokazuje różnicę w ekspresji genów między chłoniakiem Burkitta a rozlanym chłoniakiem z dużych limfocytów B (DLBCL) uzyskanym z analizy mikromacierzy DNA. Względne poziomy ekspresji genu przedstawiono na podstawie pokazanej skali kolorów. Geny analizowane w etapie konstruowania klasyfikatora obejmują c-myc i jego geny docelowe. Geny 196 analizowane w etapie 2 konstruowania klasyfikatora obejmują dodatkowe geny, które odróżniają chłoniaka Burkitta od trzech podgrup DLBCL. Przedstawiono jedynie próbki, dla których ustalono diagnozy oparte na ocenie patologii i analizie molekularnej ekspresji genów. Panel B pokazuje listę genów docelowych c-myc zidentyfikowanych za pomocą interferencji RNA. Linię komórek DLBCL OCI-Ly10 transfekowano małym interferującym RNA nakierowanym na gen c-myc. Porównano ekspresję genów transfekowanych komórek z komórkami kontrolnymi za pomocą analizy mikromacierzy DNA w różnych godzinach po transfekcji w dwóch oddzielnych eksperymentach. Poziomy ekspresji genu względem komórek kontrolnych przedstawiono na podstawie pokazanej skali kolorów; regulacja w dół jest przedstawiona w odcieniach zieleni; regulacja w górę jest pokazana w odcieniach czerwieni (patrz rozdział Metody ). Panel C przedstawia charakterystykę diagnostyczną klasyfikatora molekularnego opartą na ekspresji genów – w porównaniu z pierwotną diagnozą i diagnozą patologiczną – zgodnie z analizą krzyżową
[więcej w: uchyłek zenkera, dicoflor krople ulotka, piastpol ]