Leczenie Leczenie depresji w starszym wieku

Reynolds i in. (Wydanie z 16 marca) wykazują, że farmakoterapia jest skuteczna w zapobieganiu nawrotom dużej depresji u pacjentów w podeszłym wieku. Jednak bardziej konkretny wniosek, że leczenie podtrzymujące paroksetyną jest skuteczne nie może być wspierany bez dodatkowych danych. Niemal jedna trzecia pacjentów uczestniczących w badaniu wymagała farmakoterapii rozszerzonej przed randomizacją, a cała farmakoterapia została przerwana w grupie placebo. Potrzeba wzmocnienia była związana z większym ryzykiem nawrotów. Wykazano, że Bupropion, jeden z czynników stosowanych do augmentacji, zmniejsza ryzyko nawrotu.2 Pacjenci wymagający augmentacji prawdopodobnie mieli bardziej ciężką depresję, co wiąże się z większym ryzykiem nawrotów.3,4 W związku z tym w tym wysokim ryzyku w podgrupie, korzyści z leczenia mogły być spowodowane czynnikami innymi niż paroksetyna. Przed wyciągnięciem wniosku, że leczenie podtrzymujące paroksetyną jest odpowiednie dla całej badanej populacji, ważne jest, aby wiedzieć, czy zaobserwowano korzyści u pacjentów, którzy nie wymagali zwiększenia dawki.
Jonathan L. Edwards, MD
Barberton Citizens Hospital, Barberton, OH 44203
[email protected] com
4 Referencje1. Reynolds CF III, Dew MA, Pollock BG, et al. Leczenie podtrzymujące depresję na starość. N Engl J Med 2006; 354: 1130-1138
Full Text Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Weihs KL, Houser TL, Batey SR, i in. Kontynuacja leczenia fazą bupropionu SR skutecznie zmniejsza ryzyko nawrotu depresji. Biol Psychiatry 2002; 51: 753-761
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
3. Melartin TK, Rytsala HJ, Leskela US, Lestela-Mielonen PS, Sokero TP, Isometsa ET. Ciężkość i współwystępowanie przewidują czas trwania epizodu i nawrót dużego zaburzenia depresyjnego DSM-IV. J Clin Psychiatry 2004; 65: 810-819
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
4. Kessing LV. Nasilenie epizodów depresyjnych według ICD-10: przewidywanie ryzyka nawrotu i samobójstwa. Br J Psychiatry 2004; 184: 153-156
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Badanie Reynoldsa i wsp. powinny zostać poddane dwóm dodatkowym analizom. Po pierwsze, autorzy stwierdzają, że częstość nawrotów była wyższa w grupie, która otrzymywała zwiększoną farmakoterapię (74 procent) niż w grupie, która nie otrzymała takiej terapii (29 procent). Interesujące byłoby wiedzieć, czy te dwie grupy miały różnice w zmiennych demograficznych i klinicznych. Szczególnie interesujące są miary, takie jak ciężkość poprzedniego epizodu depresyjnego i ilość objawów szczątkowych, ponieważ wiadomo, że te dwie zmienne są przypuszczalnymi predyktorami nawrotu epizodu depresyjnego.1,2
Po drugie, czas trwania epizodu depresji różnił się wyraźnie pomiędzy grupami terapeutycznymi (np. 57 tygodni w grupie, która otrzymywała paroksetynę i psychoterapię, w porównaniu z 26 tygodniami w grupie, która otrzymywała paroksetynę i leczenie kliniczne). Ponieważ wcześniejsze badania donoszą o wpływie czasu trwania epizodu na częstość nawrotów u pacjentów z depresją, 2 autorzy powinni zgłaszać wpływ tej zmiennej na częstość nawrotów.
Malek Bajbouj, MD
Heidi Danker-Hopfe, Ph.D.
Charité Universitätsmedizin Berlin, Campus Benjamin Franklin, 14050 Berlin, Niemcy
malek. [email protected] de
2 Referencje1 Keller MB. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłe kierunki określania optymalnego wyniku leczenia w depresji: remisja i nie tylko. JAMA 2003; 289: 3152-3160
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
2. Brugha TS, Bebbington PE, Stretch DD, MacCarthy B, Wykes T. Przewidywanie krótkoterminowego wyniku pierwszych epizodów i nawrotów depresji klinicznej: prospektywne badanie wydarzeń życiowych, trudności i sieci wsparcia społecznego. J Clin Psychiatry 1997; 58: 298-306
Crossref Web of Science MedlineGoogle Scholar
Odpowiedź
Autorzy odpowiadają: Dr Edwards i Drs. Bajbouj i Danker-Hopfe mają rację, zakładając, że pacjenci wymagający wzmocnienia byli ciężko chorzy. W porównaniu z osobami niewymagającymi zwiększenia, u tych pacjentów częściej występowała depresja nawracająca (P = 0,02), wcześniejszy wiek wystąpienia (P = 0,04), ostrzejsze objawy depresji przed leczeniem (P <0,001) i wyższe poziomy objawów szczątkowych w czasie losowo przydzielonych do leczenia podtrzymującego (P <0,004), w tym objawu większego lęku (P = 0,04). Ponadto, jak zauważyliśmy w naszym artykule, pacjenci ci mieli wyższy odsetek nawrotów podczas leczenia podtrzymującego (74 procent) niż ci, którzy nie wymagali augmentacji (29 procent, p <0,001). Tak więc można postrzegać potrzebę wzmocnienia jako zastępcę dla bardziej ciężkiej choroby. Jednak dodatkowe analizy ujawniły, że wpływ paroksetyny na zapobieganie nawrotom był niezależny od potrzeby augmentacji. Konkretnie, wskaźniki nawrotów pozostały istotnie różne w czterech grupach, nawet po tym, jak kontrolowaliśmy powiększanie (P = 0,03). Wzorzec tych różnic był taki sam jak pierwotnie opisaliśmy w naszym artykule. Wreszcie, chociaż czas trwania obecnego epizodu depresji był rzeczywiście najdłuższy w grupie leczenia skojarzonego, dodatkowe analizy wykazały, że czas trwania nie miał znaczącego wpływu na czas do wystąpienia nawrotu w analizie regresji Coxa (p = 0,66).
Mary Amanda Dew, Ph.D.
Patricia R. Houck, MSH
Charles F. Reynolds, III, MD
University of Pittsburgh School of Medicine, Pittsburgh, PA 15213
[email protected] edu
(2)
[patrz też: apteka internetowa rzeszów, poradnia uzależnień warszawa, testy osobowości i temperamentu ]