Mutacje somatyczne w genie Connexin 40 (GJA5) w migotaniu przedsionków ad 6

Lokalizacja koneksyny 40 i tworzenie połączeń między szczelinami jest nieodróżnialna od tej w tkance kontrolnej. W przeciwieństwie do tego, tkanka przedsionkowa od Pacjenta 11, która miała substytucję Pro88 . Ser, wykazywała mozaikowy wzór barwienia, z częstymi niejednolitymi obszarami wewnątrzkomórkowo utrzymanej koneksyny 40 i nieprawidłowym tworzeniem połączenia szczelinowego (Panel C). Podobnie, ale w mniejszym stopniu obserwowano wewnątrzkomórkową retencję koneksyny 40 i nieprawidłowe tworzenie połączeń międzyłomu w tkance przedsionkowej od Pacjenta 9, który miał nieliniowe substytuty Gly38 . Asp i Met163 . Val (panel D). Tkanka przedsionkowa od Pacjenta 6 (Panel E), która miała substytucję Ala96 . Ser, nie wykazała żadnych oznak nieprawidłowej lokalizacji 40 Przeciwciało anty-koneksyna 40 wykryto przy użyciu systemu chromagenu diaminobenzydynowego. Próbki z przedsionków z kontroli i pacjenci z migotaniem przedsionków, którzy nosili koneksynę 40 lub zmutowaną, barwiono przeciwciałem anty-koneksyna 40. Immunobarwienie wykazało, że lokalizacja koneksyny 40 i tworzenie połączenia z przerwą były nieodróżnialne w tkance przedsionkowej pacjentów bez mutacji GJA5 (Figura 3B) i w kontrolach (Figura 3A). W przeciwieństwie do tego, tkanka przedsionkowa od dwóch pacjentów z substytucją Pro88 . Ser konsekwentnie wykazywała mozaikowy wzór nieprawidłowego tworzenia połączeń między szczelinami i wewnątrzkomórkowego zatrzymywania koneksyny 40 (Figura 3C). Podobny wzór, choć słabszy, był widoczny w tkance przedsionkowej Pacjenta 9, który miał nieliniowe substytuty Gly38 . Asp i Met163 . Val (Figura 3D). Nieprawidłowa lokalizacja koneksyny 40 w komórkach sercowych potwierdza początek mutacji w miocytach, w przeciwieństwie do fibroblastów. Tkanka przedsionkowa niosąca wariant Ala96 . Ser nie wykazywała żadnych widocznych nieprawidłowości w dystrybucji koneksyny 40 (Figura 3E).
Elektrofizjologiczna funkcja zmutowanej Connexin 40
Rysunek 4. Rysunek 4. Wpływ mutacji Pro88 . Ser i Ala96 . Ser Connexin 40 na sprzężenie komórek i aktywność koneksyn typu dzikiego. Panel A ilustruje protokół napięcia (od -100 do +100 mV) wykorzystywany do oceny sprzężenia i zależnego od napięcia bramkowania par komórek N2A transfekowanych cDNA koneksyny 40. Ślady na dole pokazują nałożone bieżące nagrania z jednej komórki pary w odpowiedzi na protokół napięcia zastosowany do drugiej komórki. Sprzężenie i zależne od napięcia bramkowanie obserwowano w komórkach transfekowanych koneksyną 40 typu dzikiego (po lewej stronie), ale nie w komórkach transfekowanych mutantem Pro88 . Ser (strona prawa). Panel B porównuje przewodności konformacyjne par oocytów ksenopusa, którym wstrzyknięto sam antysensowny oligonukleotyd ksenopuskoneksyny 38 (AS), koneksynę 40 typu dzikiego (wtCx40) lub zmutowaną koneksynę 40 lub współpodawane z równymi ilościami cRNA typu dzikiego i zmutowanego. Zarówno podstawienie Pro88 . Ser (P88S) (lewa strona), jak i wariant Ala96 . Ser (A96S) (środek) wykazywały nieobecność lub minimalne funkcjonalne sprzężenie z komórkami, podobnie jak w komórkach N2A transfekowanych zmutowanym białkiem, i znacząco zaburzyła aktywność koneksyny typu dzikiego 40, gdy oba zostały wspólnie wstrzyknięte. Dane są średnimi (. SE). Liczbę badanych par komórkowych podano w nawiasach; ilość cRNA dzikiego typu connexin 40 wstrzykniętego do każdego oocytu utrzymywano na stałym poziomie w celu ułatwienia porównania danych dla par homotypowych i heteromerycznych oocytów na wykresach lewych i środkowych
[patrz też: ile kosztują badania wysokościowe, lek po terminie ważności, stomatolog na nfz lublin ]
[hasła pokrewne: piramida zdrowia dla dzieci, urolog od czego, duostea ]