Nilotynib w CML z imatinibem i pozytywnym chromosomem Philadelphia ALL ad

Odporność na imatynib zdefiniowano jako brak pełnej odpowiedzi hematologicznej po 3 miesiącach leczenia imatinibem, brak jakiejkolwiek odpowiedzi cytogenetycznej (komórki Ph-dodatnie,> 95%) po 6 miesiącach leczenia, brak istotnej odpowiedzi cytogenetycznej (Ph- komórki dodatnie,> 35 procent) po 12 miesiącach leczenia lub nawrót po odpowiedzi hematologicznej lub istotnej odpowiedzi cytogenetycznej. Pacjenci musieli mieć co najmniej 18 lat i mieć odpowiedni stan sprawności oraz normalną czynność wątroby, nerek i serca. Pacjenci, którzy otrzymywali terapię imatynibem siedem dni wcześniej lub hydroksymocznik dwa dni przed rozpoczęciem badania, nie kwalifikowali się do udziału. Badanie przeprowadzono zgodnie z Deklaracją Helsińską. Pacjenci wyrazili pisemną zgodę, zgodnie z wytycznymi instytucjonalnymi. Badanie zostało zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą w każdym ośrodku badawczym.
Projekt badania i terapia
Badanie zostało zaprojektowane w celu oceny bezpieczeństwa i tolerancji nilotynibu. Pacjenci byli kolejno przydzielani do jednej z dziewięciu kohort dawek, w zakresie od 50 do 1200 mg raz dziennie i od 400 do 600 mg dwa razy dziennie. Pacjenci otrzymywali nilotynib codziennie, chyba że wystąpiły niedopuszczalne zdarzenia niepożądane lub progresja choroby. Zwiększenie dawki (nie przekraczającej dwóch poziomów dawek wykraczających poza poziom podawany nowo zapisanym pacjentom) było dozwolone u pacjentów z niewystarczającą odpowiedzią i nie było żadnych szkodliwych efektów toksycznych. Pacjenci, którzy byli leczeni w mniejszych dawkach, mieli możliwość otrzymania wyższych dawek, a ich eskalacja do poziomu uznanego za bezpieczny. Podczas pierwszego cyklu leczenia lub w czasie nasilenia się choroby przed zwiększeniem dawki wewnątrzpacjentowej, pacjenci mogli otrzymywać leczenie cytoredukcyjne (leukapfezy i hydroksymocznik) w celu kontrolowania zwiększonej liczby blastów, płytek krwi lub obu. Nie można było ocenić odpowiedzi u pacjentów wymagających leukaferezy lub hydroksymocznika równolegle z nilotynibem. Wybór dawki i określenie tolerowanej dawki maksymalnej przeprowadzono metodą ciągłego modyfikowania ponownej oceny, opisaną w dodatkowym dodatku (dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie www.nejm.org).
Badacze akademiccy i przedstawiciele sponsora, Novartis, zaprojektowali badanie i zgromadzili i przeanalizowali dane. Drs. Kantarjian i Alland, którzy napisali artykuł z pomocą wszystkich autorów, gwarantują dokładność i kompletność danych oraz analizę. Wszystkie dane były dostępne dla wszystkich badaczy.
Ocena toksycznych skutków i reakcji
Pełną morfologię krwi i analizę biochemiczną uzyskiwano co tydzień przez pierwsze osiem tygodni, a następnie co drugi tydzień. Oceny szpiku kostnego wykonywano w dniach 15 i 28 pierwszego cyklu i 28 dnia każdego cyklu parzystego. Pacjenci byli oceniani pod kątem odpowiedzi cytogenetycznej w punkcie wyjściowym oraz w powtarzanych analizach, jeśli mieli odpowiedź. Oceny bezpieczeństwa obejmowały ocenę zdarzeń niepożądanych, ocenę hematologiczną i sercowo-enzymatyczną, testy biochemiczne, analizę moczu, elektrokardiografię i badanie fizykalne.
Efekty toksyczne zostały ocenione zgodnie z ogólnymi kryteriami terminologii dla zdarzeń niepożądanych opracowanymi przez National Cancer Institute (wersja 3.0)
[przypisy: łąkotka rehabilitacja, mleko z orzechów laskowych, mrt test ]
[patrz też: piramida zdrowia dla dzieci, urolog od czego, duostea ]